Het Aeromodeller2-project is een ontwerp voor een zero-emissie, zelfstandig opererend, nomadisch waterstofluchtschip op windenergie dat nooit zal landen.

Het is het project van een architect die meent dat industrieel ontwerpers de beste tools hebben, maar niet genoeg ambitie.
Groene voertuigen, open-source wereldwijde bibliotheken, schilderbare zonnepanelen, schone kernfusie en autonome marsrovers. Beam me up, Scotty. Technologie moet vandaag opnieuw de wereld redden.

Omdat een nieuw type Tupperware-doos niet goed genoeg is.
Omdat een verchroomde citruspers pointless is.

Design is looking at the world around you and saying ‘Not nearly good enough, let’s try something else.’

Het schip vernieuwt zijn brandstof, door waterstofgas te genereren uit windkracht en de regen op zijn huid.
Wanneer deze brandstof opgebruikt is, moet het schip uitrusten aan een ankerkabel om zijn energie op een duurzame manier te vernieuwen, net zoals elk levend wezen.

Duizend airbussen die 24 uur per dag heen en weer springen over de oceaan,  landen, bijtanken, verse piloten en nieuwe passagiers aan boord nemen en weer vertrekken.  Duizend opgefokte machines die in een krankzinnig, non-stop, narcoleptic tempo hun brandstof er doorheen jagen tot die op is....
Duizend passagiersjets, en één luchtschip dat moet rusten wanneer zijn energieniveau te laag is. Net zoals alles wat op deze planeet rondkruipt, -loopt of huppelt.

Het project is een stellingname voor een schaamteloos utopische, naïef modernistische benadering van industrieel ontwerp. Tuurlijk kunnen we de wereld verbeteren. And if we can’t, let’s try anyway.
Een mens is maar beter té ambitieus dan te weinig.