Dit project omhelst het ontwerp en de bouw van een zero-emissie autonoom waterstofluchtschip. Het is utopisch, compromisloos en erg ambitieus.

Terzelfdertijd bestaan er honderden dergelijk projecten die nooit voorbij een papieren ontwerp geraakt zijn. Ontwerpen voor vliegende brommers, supersonische vliegtuigen of pendelauto’s die op treinsporen meeliften die nooit meer werden dan glossy computertekeningen.

Dit project zoekt dan ook een antwoord op de volgende vragen:
-hoe krijg je een ontwerp voor een exotisch nieuw type luchtschip van het papier af, als zelfs bestaande luchtschepen nauwelijks rendabel zijn en veel grotere ondernemers hierin faalden?
-hoe realiseer je een prototype van een 86-meter lang luchtschip met een haalbaar budget?
-is de enige plaats voor dit soort project binnen een harde bedrijfsstructuur, of kan je hiervoor een vrijplaats creëren tussen industrieel ontwerp, architectuur en kunst?
-hoe kan je een dergelijk luchtschip financieel onderbouwen, wanneer het schip een experimenteel voertuig zal zijn met de bijhorende beperkingen in gebruik?

“Ik sprak enkele weken terug met een ingenieur die binnen zijn bedrijf een nieuw type windmolen aan het uitontwikkelen is. ZIjn budget is 500’000 euro voor de haalbaarheidsstudie. Dan is er nog niks gebouwd, enkel papieren studies en berekeningen.
Hij vroeg me:”Hoe denk jij voor de helft van dat bedrag een gans luchtschip te kunnen bouwen?”

Wat de windmolenstudie zo duur maakt, is dat de ontwerper binnen heel kleine foutenmarges moet kunnen zeggen hoeveel energie het ding zal genereren versus hoeveel het per stuk zal kosten.
De hele verdere financiering stoelt hierop. Indien hij er meer dan 10% naast zit, faalt het hele project omdat hij het beloofde concurrentievoordeel niet kan afleveren.

De geraamde topsnelheid van het luchtschipontwerp is een extrapolatie uit bestaande schepen, heel ruw. Misschien haalt het schip maar 60 km/h in plaats van de geschatte 80.

Een ingenieur zegt dan: “Maar je moet die topsnelheid toch veel beter evalueren voor je dit gaat bouwen?”

Ja? Waarom? Wordt dit project minder waardevol als het schip minder snel vooruit komt? Ik moet een ruw idee hebben van de haalbare snelheid, maar mijn marges op de doelprestaties van het schip zijn veel groter.

Omdat zijn waarde niet gedefinieerd werd in termen van precieze prestaties.

Dit schip moet helemaal met niemand racen. Het moet een verhaal vertellen.

De reden waarom we ooit zijn beginnen rekenen, is om efficienter te bouwen. Reken uit hoe sterk die balk moet zijn, zodat je ze maar één keer moet bouwen in plaats van 3 liggers te gaan testen.
Die rekenmethodes en -simulaties zijn echter een eigen leven gaan leiden, en worden nu automatisch toegepast, zonder de vraag te stellen of dit de meest economische manier van werken is.
Net dat is de reden waarom iemand als Burt Rutan een supersonisch vliegtuig kan bouwen voor een honderdste van het budget van de NASA. Net dat maakt Hugh Piggot onklopbaar wanneer hij in de 3de wereld windmolens gaat bouwen.

Als ik de bestuurbaarheid van het luchtschip wil evalueren, kan ik aerodynamische simulaties runnen op gespecialiseerde software. Of ik kan een 10-meter-lang, aanpasbaar, afstandbediend model bouwen en dit op een systematische manier testen.
Het is vandaag niet vanzelfsprekend dat de papieren studie goedkoper zal zijn.

En terzijde, dat model van 10 meter is een fantastisch object dat je kan te koop stellen om de volgende fase te financieren.

Dus dit was mijn vraag aan de windmoleningenieur:

“Hoeveel kleine modellen van je windmolen kan je bouwen en testen voor een half miljoen euro?”